Tuesday, January 7, 2014

Macedonia salad or macadamia nuts? Lunacy and fabrications in post-Titoist Slavomacedonian propaganda.


By: Miltiades Elia Bolaris

Refering to Sandox's comments* I must regretfully conclude that the Tito School of Stalinist Falsification in Skopje, working in the proud tradition of the Propagandsa Department of the Federal Republic of Slavic Makedonija in Yugoslavija, needs to urgently update its arsenal of fabrications against the Greeks. .

A. Arguing that "Greece...never opposed Macedonia being called Macedonia while it was a province of the former Yugoslavia", is a good enough lie to fool someone ignorant of the region's history. Greece vehemently opposed the baptizing oif Yugoslavia's Bulgarian speaking Slavs as "ethnic Macedonians" because correctly saw it as "a posible cloak for aggressive intentions against Greece", as the then US Secretary od State Edward Stettinius prophetically declared. What saved Tito in the eyes of the west was the Stalin-Tito split that made Tito the darling of London and Washington, who then pressured Greece to take a more conciliatory stance against Yugoslavia. This issue remained the thorn in the eye of good relations between Greecce and Yugoslavija throughout the cold war and beyond.

B. The claim that "the Greek position seemed to change overnight only when Macedonia became independent and had an international expression of identity and sovereignty" is unsupported by the facts. What did change is the outrage of the Macedonian Greeks who forced the issue out of the hallways of diplomacy and brought it in the streets of Thessaloniki, one million strong. It is one thing being a federal state which nobody knows, some remote Dakestan, and another issue altogether being a country that claims your history, your culture, your soul as their own. It is not that they can live with being Salv Macedfonians, with which I could live with, but no, they claim to be THE Macedonians, and we, the Macedonians of Greece, the ones who speak the langiuage of Aristotle and Alexander and the ancient Macedonians, we are chopped liver. Thisd was not going to fly then, it is not going to fly now, it is not going to fly with the Macedonian Greeks, even if the politicians oin Athens try to run away from the issue...and they know they cannot run away from to million Macedonian Greek votes.

C. According to the urbn myth popular with Skopje propagandists, "Greece also renamed its upper province of "Northern Greece" to "Macedonia" only in 1988"This is like saying that before 1988 California was called the "West Coast" ! The truth is that the Ministry overseeing development projects in Northern Greece, Macedonia and Thrace changhed its name from Ministry of Northern Greece to Ministry of Macedonia and Thrace.

D. But the urban myth which crude Skopje propaganda promotes continues unabated: "Before 1988, the Greek position was that there was no such thing as Macedonia, no Macedonian people and identity, and that Macedonia - and all things Macedonian - were a fiction.". Really now...can anyone read Greek maps of 1988 and before? I grew up in Serres, then administratively part of Eastern Macdedonia, now part of Central Macedonia, reading at school about the history of Macedonia, of Philip, the Macedonian king that like anotherr Bismark forcefully united Greece and paved the way for his son Alexander the Great to conquer the East. I, along with my classmates was singing Macedonia, the famous, land of Alexander, and I had family photos taken under the statue of Alexander the Great by the white tower on Thessaloniki's sea shore promenade, decades before Yugoslav Makedonetch "discovered" that they are "direct descendants of Philip, Aristotle and Alexander the Great" and started renaming everything after them, besides erecting Pharaonic statues to Greek kings of antiquity. Who is promoting fiction here? "...now, as if overnight again, the Greeks profess great attachment to Macedonia''...Give us a break, aparatchnik of the propaganda bureau!

Saying that the Greeks of Macedonia are not Macedonians and only the Bulgarian speaking Slavs of Southern Yugoslavia are, is as if the Arab speaking Lybians woke up one day and claimed to be the "real Romans", the "ethnic Romans", that their language is not really Arabic, but "Latin", and that the Romans of ancient times spoke this language and not a language related to modern Italian, and that the Italians of modern times have no connection with Latin or the ancient Romans. Fiction? Try Historic Macedonia whose three capitals, Aegai, Pella and Thessalonica all lie within Greece, and Greek Macedonians who speak the language of the ancient Macedonians, and we can read the ancient inscriptions of the Macedonians, and yes, at school we are even taught Aristotle and we can understand about half of the language of the original.

The bigger the lie, the easier people will be prone to believe it, Hitler said, and Goebbels made a career out of his teacher's dictum.

Greece, we are told, needs to drop its "19th-century world outlook, and begin to act like a genuine European partner and global citizen, will there ever be harmony in the Balkans". In a place like the Balkans, where Albanian nationalists parade as ancient Illyrians or better yet, Pelasgians, the Slovenes nationalists claim Venice and Verona as rightfully belonging to the descendants of the ancient Veneti, where Croatian nationalists (during WWII at least) professed to be Germanic and the Bulgarian speaking SlavoMakedontchi drape themselves in Ancient Greek chlamys and ride Alexander's Buckephalus in the streets of Skopje, in a place, like the Balkans, where two bloody Balkan wars and one World War started, all due to extreme nationalism and thirst for land grab, in the Balkans where only a month ago, Turkey's Erdogan called Tirana, Serajevo AND Skopje as Turkish cities as Ankara, being geopolitically prudent and not caving to pressure is hardly typical of a 19th century world outlook. And who can speak of 19th century mentality, in a country where acceptance and promotion of hatred of the other has reached paranormal proportions, and where an ethnic-hatred-promoting popular song like Grci Katili ("Greek murderers") hits the charts and reaches top 10 in national radio?

THIS ARTICLE was published on THE HILL, as a reply to this comment:


This is a such a poorly argued and reasoned article that it actually bolsters Macedonia's thoroughly moral, rightful and legal position with regard to its constitutional name. Greece continues to act like an insecure schoolyard bully toward a fledgling country with one-fifth Greece's population and a small military.
Larigakis's anti-Republican, anti-Bush - and ultimately anti-American - stance over America's recognition of Macedonia in 2004 is disturbing.
If the name "Macedonia" is so important to Greece, then why did it never oppose Macedonia being called Macedonia while it was a province of the former Yugoslavia? Strangely, the Greek position seemed to change overnight only when Macedonia became independent and had an international expression of identity and sovereignty (now recognized by 135 countries). Greece also renamed its upper province of "Northern Greece" to "Macedonia" only in 1988. Before 1988, the Greek position was that there was no such thing as Macedonia, no Macedonian people and identity, and that Macedonia - and all things Macedonian - were a fiction. But now, as if overnight again, the Greeks profess great attachment to Macedonia. Greece's contradictions and constantly changing narratives over Macedonia have become both ludicrous and tiresome, and the world needs to finally put a halt to Greek theatrics, blackmail and obstructionism. 
Only when Greece drops its antediluvian, 19th-century world outlook, and begins to act like a genuine European partner and global citizen, will there ever be harmony in the Balkans.

Saturday, July 20, 2013

Σκορδαλιά χωρίς σκόρδο αλλά μυρίζει


προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δημοσιογράφου και συγγραφέα
 "...δαπανούν το Παρόν για να δημιουργήσουν ένα άλλο Παρελθόν. "

Το κρατικό ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» μετέβαλε σε ωρολογιακή βόμβα το
κράτος των Σκοπίων. Εξίσου επικίνδυνα ανακατώνει την τραγωδία με την κωμωδία
για να φτιάξει απλώς μια σκορδαλιά χωρίς σκόρδο που μυρίζει ψευδαισθήσεις.
Αυτός ο χαρακτηρισμός δεν είναι χλευασμός. Είναι μια ακόμη απόπειρα να
κατανοήσουν οι δύο αντίπαλοι γείτονες την Ιστορία τους και να
συνειδητοποιήσουν ότι η κοινή μοίρα τούς έταξε να ζήσουν μαζί είτε σεβόμενοι
τον Αλλο είτε πολεμώντας τον. Η επιλογή είναι θέμα λογικής και ιστορικής
αλήθειας. Μονομερής, όμως, αποκλείεται.

Η Ιστορία πάντοτε και παντού τιμώρησε σκληρά και αλάνθαστα όλους όσοι την
καταδολιεύθηκαν. Την Ιστορία του και, συνεπώς, την ιστορική αποστολή του το
Κράτος των Σκοπίων συνόψισε στο Προοίμιο του Σύνταγματός του ως εξής:

«Η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι εθνικό Κράτος του Μακεδονικού Εθνους,
συνεχίζει την παράδοση του Ηλιντεν, αποτελεί νόμιμη συνέχεια της Δημοκρατίας
του Κρουσόβου, είναι η κοιτίδα όλων των Μακεδόνων και έχει υποχρέωση να
φροντίζει όλους τους Μακεδόνες που ζουν στις άλλες χώρες και στα εξωτερικά
τμήματα της Ενιαίας Μακεδονίας».

Ωστόσο, όσα επικαλείται και όσα εξαναγκάσθηκε από πολίτες του να αποδεχθεί
το νεαρό ψευδώνυμο Κράτος αποδεικνύουν ότι:

1ον Δεν είναι «εθνικό Κράτος του Μακεδονικού Εθνους». Παραδέχθηκε πια ότι
είναι Κράτος αντιπάλων εθνοτήτων και θρησκειών. Πληθυσμός 2.082.000: 60%
«Μακεδόνες», 25,3% Αλβανοί, 4% Τούρκοι, 2,7% Ρομά και 7% συνολικά Βλάχοι,
Σέρβοι, Βούλγαροι, Εβραίοι κ.ά. Ορθόδοξοι 64%, Μουσουλμάνοι 32%, 4% άλλοι.

Από το 2000 οι Αλβανοί μετέχουν υποχρεωτικά στην κυβέρνηση, αυτοδιοικούνται
σε 12 τουλάχιστον δήμους, υψώνουν την αλβανική σημαία, μιλούν αλβανικά στη
Βουλή, λειτουργούν αλβανικά σχολεία και Αλβανικό Πανεπιστήμιο. Στις 21 και
24 Μαΐου 2013 τα ΜΜΕ και οι επιστήμονες των Σκοπίων ενημέρωσαν το «εθνικό
Κράτος του Μακεδονικού Εθνους» ότι, «σύμφωνα με επίσημες μελέτες, το 2025 οι
Αλβανοί θα είναι στη Μακεδονία περισσότεροι από τους Μακεδόνες. Σήμερα το
70% των γεννήσεων στη χώρα είναι Αλβανοί. Το 2002 η Μακεδονία διέθετε
συνολικά 2.022.547 κατοίκους. Το 64,18% ήταν εθνικά Μακεδόνες και το 25,17%
Αλβανοί. Περισσότερα από 300 τζαμιά έχουν κατασκευαστεί στη Μακεδονία τα
τελευταία δέκα χρόνια. Στην πρωτεύουσα και στα περίχωρά της υπάρχουν 12 νέα
τζαμιά»1. Νωρίτερα, στις 23 Οκτωβρίου 2012, ο «Μακεδονιστής» πρωθυπουργός

«Η δημογραφική ύφεση οδηγεί στην εξαφάνισή μας. Ακούγεται τρομακτικό, αλλά
δυστυχώς είναι αλήθεια».

2ον Ουδέποτε τα τελευταία 2.150 χρόνια υπήρξε «Ενιαία Μακεδονία», αφ' ότου
οι Ρωμαίοι το 2ο π.Χ. αιώνα κατέλυσαν το αρχαίο ελληνικό Βασίλειο της
Μακεδονίας. Ο γεωγραφικός ή διοικητικός όρος Μακεδονία εκάλυπτε, σε διάφορες
εποχές, διαφορετικό χώρο στον οποίο ουδέποτε ανήκε το σημερινό βόρειο τμήμα
του Κράτους των Σκοπίων πάνω από την Αχρίδα ούτε η πρωτεύουσά του. Το 10ο
μ.Χ. αιώνα Μακεδονία ονομαζόταν και η Θράκη, γενέτειρα του Αυτοκράτορος
Βασιλείου Α' που επονομάσθηκε -τότε- Μακεδών και ίδρυσε την ένδοξη
Μακεδονική Δυναστεία που συνέτριψε τους Βουλγάρους στη Μακεδονία.

3ον Τις δύο τελευταίες συνεχείς χιλιετίες ονομάζονταν -και ήσαν- Μακεδόνες
όλοι οι εντωμεταξύ διαφορετικοί κάτοικοι της γεωγραφικής Μακεδονίας,
παλαιότεροι και νεότεροι: Ελληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί, Σλάβοι,
Οθωμανοί, Εβραίοι κ.ά. Ολοι ανεξαιρέτως αυτοπροσδιορίζονταν, όμως, με τη
φυλετική ή θρησκευτική ταυτότητά τους ως Ελληνες Μακεδόνες, Βούλγαροι
Μακεδόνες κ.λπ. ώστε να μη συγχέονται με τους λοιπούς Μακεδόνες συνοίκους
τους. Τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων αυτών και των Ελλήνων Μακεδόνων καταπατά
ωμά το Κράτος των Σκοπίων με το αποκλειστικό μονοπώλιο του ονόματος
Μακεδόνας. Δηλαδή παράρτημα των Σκοπίων στη Θεσσαλονίκη είναι η Εταιρεία
Μακεδονικών Σπουδών από το 1939;

4ον Το Κράτος των Σκοπίων δε «συνεχίζει την παράδοση του Ηλιντεν» ούτε
«αποτελεί νόμιμη συνέχεια της Δημοκρατίας του Κρουσόβου». Πράττει το

Οταν τον Ιούλιο του 1903 ξέσπασε η εξέγερση του Ηλιντεν και κατέλαβε επί 12
ημέρες το Κρούσοβο, βλαχόφωνο ακροπύργιο του Ελληνισμού, κάλεσε στα όπλα
όλους τους Μακεδόνες και εξήγησε ότι Μακεδόνες ήσαν όλοι οι κάτοικοι της
Μακεδονίας χωρίς καμιά διάκριση. Στη Διακήρυξη του Κρουσόβου οι ηγέτες του
Ηλιντεν αναφέρουν2:

«Σήμερα σηκώσαμε κεφάλι και, χωρίς διακρίσεις θρησκείας, εθνικότητας, φύλου
και πεποιθήσεων, αποφασίσαμε να προστατευτούμε από τους δικούς σας και
δικούς μας εχθρούς και να κερδίσουμε την ελευθερία (.) Ελάτε κοντά μας,
αδέλφια Μουσουλμάνοι, για να πολεμήσουμε τους εχθρούς σας και εχθρούς μας.
Ελάτε κάτω από την σημαία της Αυτόνομης Μακεδονίας! Η Μακεδονία είναι η
κοινή μας μάννα και φωνάζει για βοήθεια».

5ον Την εξέγερση του Ηλιντεν δεν οργάνωσαν κάποιοι «Μακεδόνες» δίχως εθνική
ταυτότητα ούτε πρόγονοι του Γκρούεφσκι. Την οργάνωσαν Βούλγαροι Μακεδόνες
και την ενίσχυσαν αξιωματικοί του Βουλγαρικού Στρατού. Την εξήγαγε εν
πολλοίς η Βουλγαρία. Τούτο επισημαίνουν σε αναφορές τους το 1903 οι
ουδέτεροι πρόξενοι της Γαλλίας L. Degrand στη Φιλιππούπολη και της
Αυστρο-Ουγγαρίας Richard Hichel στη Θεσσαλονίκη και August Kral στο
Μοναστήρι ως εξής3:

«Η επιτήρηση των συνόρων δεν είναι πια τόσο αυστηρή και πολυάριθμοι οπαδοί
των κομιτάτων καθώς πληροφορούμαι, κατευθύνονται προς τη Μακεδονία από τα
βουνά της Ροδόπης (.) Η βουλγαρική πλευρά πρέπει να ελπίζει ότι μεγάλες
ομάδες από τη Βουλγαρία πρόκειται να περάσουν σύνορα.(.) Η επανάσταση δεν
έχει πάψει να τροφοδοτείται από τα εδάφη της Ηγεμονίας. Οχι μόνο βρίσκει
καταφύγιο εκεί, αλλά καθημερινά αντλεί οικονομικές, υλικές και ανθρώπινες
ενισχύσεις (.) Οι ηγέτες τους ονομάζονταν (.) οι δύο πρώτοι χαρακτηρίζονται
από τις αρχές ως Βούλγαροι αξιωματικοί (.) Ο Γερμανός υπολοχαγός του Γενικού
Επιτελείου Goeben (.) μου λέει ότι το είδος και η θέση των αναχωμάτων, που
έχουν κατασκευαστεί, προδίδει τις στρατιωτικές γνώσεις των ηγετών.(.) Η
ηγεσία του κινήματος βρίσκεται στα χέρια γνωστών καπεταναίων, που
ενισχύονται από μεγάλο αριθμό Βουλγάρων αξιωματικών και υπαξιωματικών (.)
Στις ανατινάξεις, κυρίως των σιδηροδρομικών γραμμών, χρησιμοποιούνται χωρίς
αμφιβολία Βούλγαροι στρατιώτες του Μηχανικού. Σήμερα το απόγευμα συνελήφθη ο
Βούλγαρος υπολοχαγός Ντιμίτρι Στόικοφ».

Δικαίωμα και αποστολή των Λαών είναι να επιλέγουν και να δημιουργούν ένα
καλύτερο Μέλλον. Το χάνουν, όμως, όταν δαπανούν το Παρόν για να
δημιουργήσουν ένα άλλο Παρελθόν. Η ζωή είναι μπροστά. Δεν είναι πίσω.

[1] Eφημερίδα Utrinski 24/5/2013,
Εφημερίδα Nova Makedonija21/5/2013,

[2] «Ουράνιο Τόξο», περιοδικό Ζόρα, τεύχος 8, Ιούλιος 1995, σελ. 23.

[3] L. Degrand προς Τ. Delcasse, αριθ. εγγρ. 24, 6/5/1903 Φιλιππούπολη. R.
Hichelπρος A. Goluchowski, αριθ. εγγρ. 26, 12/5/1903 Θεσσαλονίκη. Α. Kral
προς τονA. Goluchowski, αριθ. εγγρ. 56, 25/8/ 1903 Μοναστήρι. Ιδρυμα
Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, Τα γεγονότα του 1903 στη Μακεδονία μέσα από την
ευρωπαϊκή διπλωματική αλληλογραφία, Θεσσαλονίκη

Δημοσιεύτηκε: Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013 18:13

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=183611η 1993.

Monday, January 14, 2013

Σπασμένο τηλέφωνο αλά ... βουλγαρικά

 Marcus Templar*

Κάτι το αστείο συμβαίνει τελευταίως.  Η Βουλγαρική εφημερίδα Φόκους έχει δημοσιεύσει ότι η σκοπιανή εφημερίδα Nόva Μακέντονιγια έχει με την σειρά της δημοσιεύσει πως η Ελληνική εφημερίδα Καθημερινή στηριζόμενη σε θετικές μέν αλλά άγνωστες πηγές ισχυρίζεται ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων έχει λίγο πολύ κλείσει.  Το τελικό όνομα λέγεται πως θα είναι ή Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονιας ή Δημοκρατία του Βαρδάρη. Μάλιστα η βουλγαρική εφημερίδα έγραψε ότι για πρώτη φορά έχει αναφερθεί πως το όνομα των Σκοπίων δεν θα περιέχει την λέξη Μακεδονία.
Βεβαίως αναρωτάται κανείς: Καί πού είναι το αστείο; Άς το δούμε. Κατά αρχήν έχω διαβάσει το άρθρο της σκοπιανής εφημερίδος αλλά και ανάλογο άρθρο του βουλγαρικού Φόκους και του ελληνικού blog που έβγαλε την είδηση​​.  Είμαι λοιπόν πολύ καχύποπτος με το όλο θέμα.  Μια εφημερίδα των Σκοπίων παίρνει πληροφορίες από μια ελληνική εφημερίδα, που δεν έχει δημοσιεύσει την επακριβή πηγή του ελληνικού ΥΠΕΞ. Η Nόva Μακέντονιγια δημοσιεύει άρθρο από άλλη εφημερίδα που δημοσιεύει άρθρο βασισμένο σε ανώνυμη πηγή του ελληνικού ΥΠΕΞ, ότι το συμφωνηθέν όνομα είναι Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη.

Το Φόκους της Βουλγαρίας, παίρνει το άρθρο της εφημερίδας των Σκοπίων Nόva Μακέντονιγια, αλλά αναφέρει ότι το συμφωνηθέν όνομα των Σκοπίων είναι Δημοκρατία του Βαρδάρη. Οι Έλληνες διαβάζουν την βουλγαρική εκδοχή των νέων και αρχίζουν να επαινούν τον κ. Σαμαρά. Δεν έχω φυσικά κανένα πρόβλημα με αυτό, εκτός από το ότι το μέν αρχικό άρθρο από την Αθήνα δήλωνε Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη (όπως δήλωσε «άγνωστη πηγή»), επιστρέφει δε στην Αθήνα ως Δημοκρατία του Βαρδάρη και οι Έλληνες τό τρώνε επειδή τους αρέσει. Εν τω μεταξύ, απ’ ὀτι γνωρίζω, η επίσημη Αθήνα σιωπά.

Τι σημαίνει αυτό; Κατά την γνώμη μου, σημαίνει ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ θέλοντας το δει πως αισθάνονται οι Έλληνες, διέρρευσε τα ‘νέα’ στην Καθημερινή. Απο εκει τα πήρε η Νοβα Μακεντόνιγια με το σκεπτικό πως «αφού το γραφει η Καθημερινή, έτσι θα πρέπει είναι. Τα πράγματα είναι τελειωμένα». Από εκει καί με το ίδιο σκεπτικό παραλαμβάνει τα νέα το Φόκους, που τα μετέδωσε όμως λίγο διαφορετικά και έτσι οι Ελληνες έχουν ελπίδες και αρέσκονται στο ότι το τελικό όνομα των Σκοπίων δεν θα περιέχει τον όρον Μακεδονία. Μ’αυτόν τό τρόπο όμως δοκιμάζονται και οι σκοπιανοί.  Πως θα αισθάνονται άν η χώρα τους θα ονομασθεί μ’ ένα όνομα που δεν θα περιέχει το όνομα Μακεδονία;  
Απο το Φόκους το ψεύδος εκυκλοφόρισε ως αλήθιεα, «εφ’ όσον το Φόκους το έγραψε, έτσι είναι». Έτσι όλα τα ελληνικά ηλεκρονικά δύκτια παρουσιασαν τα «νεα» τα οποία όμως είναι αλλοιωμένα. Στα Ελληνικά αυτό λέγεται «σπασμένο τηλέφωνο».
Στό τέλος το ελληνικό ΥΠΕΞ θα μαζέψει πληροφορίες ότι στους  Έλληνες αρέσει τό συμφωνηθέν όνομα, χωρίς να διευκρινίσει ποιό ακριβως!                                                             
α) Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη, ή  

β) Μακεδονία του Βαρδάρη.                                                                                                                 
Έτσι οι Έλληνες θα πούν «ναι» και θα βρεθούν προ μεγάλης εκπλήξεως όταν θα δουν ότι το τελικό όνομα των Σκοπίων περιέχει τον όρο Μακεδονία (Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη). Έτσι η Ελλάδα ακόμη μία φορά θα φανεί «κερδισμένη». Οποιος πιστεύει σε τέτοιο κέρδος απατάται οικτρώς.  

Το άλλο ερώτημα είναι άν η Βουλγαρία δοκιμάζει τα Σκόπια με την σειρά της παρουσιάζοντας τη ίδια παραπληροφόρηση...

"It is not skulls and tongues which determine ethnicity so much as the soul." Giuseppe Mazzini

Σημ. Ο Μάρκους Τέμπλαρ είναι Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός στρατιωτικός αναλυτής ζητημάτων που άπτονται της γεωστρατηγικής των Βαλκανίων. Έχει γράψει εκτενώς γιά το Μακεδονικό Θέμα στην Ιστορική καί γεωπολιτική του διάσταση.

Wednesday, January 2, 2013

Περί της καταγωγής των Αλβανών από Πελασγούς καί Ιλλυρίους

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012Μιλτιάδη Η. ΜπόλαρηΙστορικές καί γλωσσικές σημειώσεις με αφορμή μιά είδηση που μας ήλθε από τα Σκόπια:  Παρουσίαση βιβλίου για καταγωγή των Αλβανών από Πελασγούς- Ιλλυριούς

Η Ιλλυρία ξεκινούσε από την βόρειο Αλβανία καί κάλυπτε περίπου όλη την Γιουγκοσλαυϊα

Δεκέμβριος 23, 2012.

Στις εγκαταστάσεις του Δήμου Σαράι των Σκοπίων έγινε σήμερα παρουσίαση του βιβλίου «Πελασγοί- Ιλλυριοί» του συγγραφέα Abelin KrosiΠρόκειται για ένα ογκώδες συγγραφικό έργο που αναδεικνύει τα ιστορικά στοιχεία για την προέλευση του αλβανικού λαού μέσα στους αιώνες, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η αλβανική Τζουρνάλ....Ο συγγραφέας δήλωσε ότι το βιβλίο για τους Πελασγούς και Ιλλυριούς αποτελεί προώθηση των αξιών του αλβανικού έθνους.

Καλή είναι η Βαλκανικού τύπου αυτοχθονική  εθνομυθολογία, γιά όσους την έχουν ανάγκη καί την ασπάζονται, σαν το ανώριμο παιδί που βυζαίναι το δάχτυλό του, καί στην οποία προσφεύγουν καί οι Αλβανοί υπερεθνικιστές, εκτός των άλλων. Η ιστορική πραγματικότητα πάντως είναι μάλλον διαφορετική από ότι φαντάζονται ή θέλουν να  αποδεχτούν οι Ιλλυριομανείς φίλοι μας. 

Κατ΄αρχήν υπάρχουν τα ιστορικά δεδομένα. Γνωρίζουμε πως οι Ιλλύριοι καί όλοι οι άλλοι λαοί της Βαλκανικής εξελληνίζονται ή εκλατινίζονται μετά την Μακεδονική καί Ρωμαϊκή κατάκτησή τους. Χάνονται τα Παιονικά τα Θρακικά, τα Ιλλυρικά. Η νέα Χριστιανική θρησκεία μπαίνει σαν καταλύτης στον εξελληνισμό ή εκλατινισμό, μέσα από την Εκκλησία. Στην περιοχή της σημερινής Αλβανίας όλα τα αρχαιολογικά δεδομένα μας αποδεικνύουν πως ότι επιγραφές παράγονται είτε σε κοσμήματα, είτε εκκλησιαστικές ή ταφικές είναι πλέον είτε στην Ελληνική είτε στην Λατινική. Οι Ιλλύριοι εξαφανίζονται, καί οι Αλβανοί δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη. Οι Αλβανοί δεν εμφανίζονται παρά μόνον σε αναφορές ιστορικών πηγών περί τον 11ο αιώνα. Η πρώτη αναφορά γίνεται όχι ακριβώς γιά "Αλβανούς" αλλά γιά "Αρβανίτες" γύρω στά 1043 καί μετά γύρω στα 1080, καί γιά την περιοχή Άλβανον ή Άρβανον. Αρκετά αργότερα αρχίζουμε να ακούμε γιά την περιοχή Άρβανον σαν πριγκιπάτο πλέον (
1190–1255), εξαρτημένο από την Κωνσταντινούπολη αρχικά καί από το Δεσποτάτο της Ηπείρου αργότερα. Τα μέλη της πριγκιπικής οικογένεια των Προγόνων διατηρούν τον τίτλο του Άρχοντος, του Μέγα Άρχονταος καί του Υπερσεβάστου.

Πέρα από τα ιστορικά υπάρχουν καί τα αδιάψευστα γλωσσολογικά δεδομένα στα οποία μπορούμε να ανατρέξουμε. Από γλωσσολογικές αναλύσεις φαίνεται πως η μόνη άλλη γλώσσα με την οποία η Αλβανική έχει κοινές λέξεις αρχαίου γλωσσολογικού "υποβάθρου" (καί να μην αποτελούν Ελληνικά, Λατινικά, Ιταλικά, Σλαβωνικά ή τέλος Τουρκικά δάνεια)  είναι η Ρουμανική. 
Γνωρίζουμε πως  πως οι λέξεις υποβάθρου της Ρουμανικής είναι σίγουρα καί αποδεδειγμένα Δακο-Μυσικές
aburavull ατμός*abhula
Bălaur, balaurbollëτέρας/φίδιΣερβικά: blavor (σκουλήκι)
barzăbarth, f. bardhë πελαργός/λευκόv
bîr berrπρόβατοv
bîrsă vërzκομμάτι ξύλου/εργαλείοv
boareborëκρύος αέρας/χιόνι (βλ "Βορέας")v
Brad (archaic form*bradzŭ)bradhέλατοv
brîubres (or brezi)ζώνηv
bucura, bucuros Zbukuroj, bukuroshόμορφος, χαρούμενοςv
bungetbunkδασύ δάσοςv
căciulăkësul'ëσκούφος, καπέλο χωρίς γείσοv
căputăKëpucë or këputëπόδι, πατούσαv
cătunkatundοικισμός, χωριόv
ciocçokράμφος, σφυρίv
αγκίστριΒουλγαρικά: кърлик kărlik 
copackopaçeδένδρο/κούτσουρο κορμούv
curpănkurpenκλίμα, twining stemv
droaiedroe or droje πλήθος/αγοραφοβίαv
Eşti bucurosBukur-eshtείναι όμορφοv
fărîmăthërrimeψίχουλο, τεμμάχιοv
foarte frumos fort bukurπανέμαρφοv
gâdila  (related to: gudura)gudulisγαργαλώv
gălbeazăgëlbazë, këlbazëΦασιόλωσις, ηπατικό οίδημα /φλέγμαv
gatagatiτελειωμένο, έτοιμοv
ghearădarëδαγκάνη/τανάλια, πένσαv
ghearăDorëνύχι ζώου/πατερίτσες, γροθιάv
ghearăçjerrνύχι ζώου, γρατζούνισμαv
ghimpegjëmp, gjemb αγκάθιv
ghionoaie gjonδρυοκολάπτης/νυχτοπούλιv
τύπος δρυόςΒουλγαρικά: горун gorun
grapăgrep, gërepë μακρύ εργαλείο, καμάκι/καλάμι ψαρέματος, αγκίστρι
gresiegëresë  grihëπέτρα τροχίσματοςv
groapăgropë τρύπα, οπήv
grumazgurmaz or gërmazσβέρκος/λαιμόςv
grunzgrundëβώλος, εξώγκομα-οίδημαv
gușăgushëδιπλοσάγωνο/καρύδι λαιμούΒουλγαρικά: guša (throat)
mămăligămëmeligë τραχανάς/χυλόςv
mazăremodhë and modhullëφασόλιv
mînzmëzπουλάριΘρακικό: ΜΕΖΗΝΑΙ: “ιππέας”
mistrețmistrec κάπρος/κατεργάρηςv
murgmurgσκούρο καφέ/καλόγεροςv
năpîrcănepërkë, nëpërkëοχιάv
păstaiepistaë, bishtajëλοβός, περικάρπιο, θαλαμίσκος, κάψουλα/όσπριαv
rînzărrëndës (rennet)κοιλόπονοςv
Sarbăd-searbădtharbët άγευστο/πικροv
scăpărasqeparκρούση πυρόλιθου/μικρό τσεκούρι / "σκεπάρνι"v
scrumshkrum, shkrumb στάχτεςΒουλγαρικά: scrum, скрум.
scurt shkurtimishtκοντόςv
sîmburesumbull or thumbull κουκούτσι/κουμπίv
ηγέτηςΣλαβικό stopanŭ μέσω Αλβανικής
οξυάΒουλγαρικά стежер (στέτζερ)
sterpshterpμή γόνιμος, στείροςv
strungă shtrungëστάνη, στενό πέρασμα/ "στρούγκα"v
șutshytχωρίς κέραταv
Te PupTë puç (or: Të puth)σε φιλώv
traistătrastë, trajstë σάκκοςv
țapcjap τράγοςv
țarcThark  (or cark)animal enclosure
Țîmburuș, țumburuthumbullë στρογγυλο εξώγκωμα/ακίδα, μικτό νύχι
vatrăvatre εστία/τζάκι
Viezure, viedzurevjedhullëασβός/κλέφτης
Zăr, zerdhallëξυνόγαλο, αριάνι

Το κοινό Δακικό γλωσσολογικό υπόβαθρο Αλβανικής καί Ρουμανικής σμπρώχνουν  πολλούς γλωσσολόγουν στο να μιλούν γιά την Ρουμανική σαν μία "πλήρως εκλατινισμένη Δακική γλώσσα", ενώ την Αλβανική σαν μιά "μερικώς εκλατινισμένη Δακική γλώσσα" ("Rumanian and Albanian took shape in the Daco-Mysian region; Rumanian represents a completely Romanised Daco-Mysian and Albanian a semi-Romanised Daco-Mysian." -V. Georgiev, 'Albanisch, Dakisch-Mysisch und Rumanisch. Die Herkunft derAlbaner' [Linguistique Balkanique, II, 1960, pp. 1 ff. and pp. 15 ff.]). 

Ένα είναι  σίγουρο,  καί γενικά αποδεκτό πλέον στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα, πως οι Αλβανοί δεν μπορεί να είναι γηγενείς της σημερινής τους περιοχής. 

Τα περί Πελασγών είναι φυσικά τουλάχιστον τόσο φαιδρά όσο καί ο "Μακεδονισμός" των Σκοπιανών ή ο "Χιττιτισμός" των Τούρκων. Δεν θα χαλάσουμε φαιά ουσία σε παραμύθια.

Αυτό που θα αποδείξουμε είναι πως οι Αλβανοί δεν  είναι  ούτε καί Ιλλύριοι. Με τα λίγα που γνωρίζουμε γιά την Ιλλυρική γλώσσα, κυρίως από επιγραφές, ονόματα, λέξεις που διέσωσαν ¨Ελληνες ή Λατίνοι συγγραφείς καί τοπωνύμια, δεν φαίνεται να αποδεικνύεται καμία οργανική σχέση συγνέχειάς της με την Αλβανική. Τα Ιλλυρικά τοπωνύμια που επέζησαν, επέζησαν καί μεταφέρθηκαν στην Αλβανικής μέσω της κυριαρχούσας στην περιοχή κατά τον μεσαίωνα Λατινικής (βόρεια Αλβανία)  καί Ελληνικής (Νότια Αλβανία), αλλά και της Σλαβικής, καί αυτά όμως δεν μπορούν να συνταυτιστούν με εξελίξεις της Αλβανικής. Είναι δάνεια από την Λατινική, την Πρωτοσλαβική ή την Ελληνική. 

Πιό συγκεκριμένα, τα τοπωνύμια Λατινικής προέλευσης δείχνουν Δαλματική Λατινική καί όχι Αλβανική φωνητική εξέλιξη ("Toponyms of Latin origin in Albania show Dalmatian, not Albanian, phonological development." -Weigand, ([Βalkan-Archiv 3.227-251]). Παραδείγματος χάριν Τομόρ - Tomor εκ του Τόμαρος - Tomarus (Στράβων, Πλίνιος, κ.ά.), αλλά καί πιό ενδεικτικά τα Σκόδρα - Σκούταρι- Shköder εκ τού Λατινικού Scodra (Τίτος Λίβιος) που μάλλον προέρχεται από Ιλλυρική λέξη που αποδιδόταν στην Αρχαία Ελληνική σαν Σκάρδον από το εθνώνυμο Σκορδίσκοι-Skordisci, που μάλλον ποροέρχεται από το όνομα του όρους Σκάρδος ή Σκόρδος. Είναι αυτονόητο πως η Αλβανική ονομασία Shköder δεν προέρχετραι με γλωσσολογική συνέχεια από το Σκάρδον αλλά αποτελεί ύστερο, μεταμεσαιωνικό  δάνειο από το Σκόδρα, αφού ακολουθεί το -δρ- αντί του -ρδ-. 

Ο σημερινός γλωσσικός χάρτης των Αλβανόφωνων περιοχών
Η μελέτη των τοπονυμίων από μόνη της αυταπόδεικτα πείθει πως τα Ιλλυρικά είχαν πλέον εξαφανιστεί αιώνες πρίν καί πως οι Αλβανοί αντικατέστησαν ή αναμίχθησαν με Λατινικούς πληθυσμούς στην Βόρειο Αλβανία, με Ελληνικούς στην Νότια καί στην παραλιακή, αλλά καί με Σλάβους. Γιά τα Ελληνικά τοπωνύμια της παράλιας καί Νοτίου Αλβανίας δεν χρειάζεται ναεπιχειρηματολογίσουμε. Οι τοπωνυμιακές αποδείξεις βρίθουν. Έτσι έχουμε  την πόλη Fier or Fieri από το Ιταλικό fiera που σημαίνει χώρος εμπορικής έκθεσης, παζαριού, εμποροπανηγυρης (στην περιοχή της αρχαίας Ελληνικής Απολλωνίας), Δυρράχιον (χτισμένο σε δύο ράχες - η αρχαία Ελληνική πόλη Επίδαμνος) - Λατινικά Dyrrachium, Ιταλικά Durazzo καί με δάνειο από την Ιταλική (λόγω Βενετικής παρουσίας την εποχή αυτή) προέρχεται το Αλβανικό Durrës. Επίσης,  Gjirokastër - Αργυρόκαστρο, Vlora ή  Vlorë - Αυλώνα, αλλά στην Γκεκική διάλεκτο Vlonë,  καί φυσικά Himarë - Χειμάρα η Αρχαιοελληνική  Χίμαιρα, Επισκοπή/Δρόπολη, η κατεστραμένη Voskopoja - Μοσχόπολη,  κλπ.

Από τα Σλαβικά θα αναφέρουμε το Βεράτι - Berati κτισμένο από τον Κάσσανδρο σαν Μακεδονική αποικία, Αντιπάτρεια , μετονομάστηκε από τους Βυζαντινούς ώς Πουλχεριόπολις καί με την κατάληψή της από τους Βούλγαρους ονομάστηκε στην Σλαβική Бѣлградъ - Βελιγράδι - Beligrad (= Λευκούπολη), που οι Έλληνες το απέδωσαν ως Βελλέγραδα. Η Αλβανική παραφθορά του είναι το Berati. Σλαβικά τοπωνύμια είναι καί η Korçë - Горица - Κορυτσά, το Pogradec ή Pogradeci - Подградец - Πόγραδετς (κάτω πόλη).

Στην περίπτωση του Elbasan or Elbasani- Ελμπασάν, παρά τις φιλότιμες προσπάθεις Αλβανών να αποδείξουν συγγένεια με το Ινδοευρωπαϊκό alb-, ώστε να δεθεί με  το "Αλβανία", γνωρίζουμε πως επανιδρύθηκε πάνω στο προϋπάρχον Ελληνικό Νιόκαστρο από τον Μωάμεθ τον Β΄ καί ονομάστηκε il-basan, στα Τούρκικα "το κάστρο". 

Τα Tirana - Τίρανα, παρόλη την φαινομενική ενοιολογική σημασία με το Ελληνικό Τύραννος, είναι πολύ πρόσφατη Τουρκική κτίση, μόλις στα 1614, καίείναι από τις ελάχιστες Αλβανικές πόλεις που το όνομά της προέρχεται από την Αλβανική.  Ετυμολογείται από το Αλβανικό të rrëna, "τα πεσμένα", από την γεωλογική μορφολογία με την ύπαρξης κατολισθήσεων.

Ένα από τα πιό γνωστά άλυτα αινίγματα των "Ιλλυριστών" είναι πως η Αλβανική γλώσσα ώς γνωστόν δεν διαθέτει δική της θαλασινή ορολογία (οι Ιλλύριοι ήταν γνωστοί ιστορικά σαν δεινοί πειρατές που, άν μή τι άλλο, με τις πειρατείες τους προκάλεσαν την μήνι των Ρωμαίων που γιά να προστατεύσουν την ναυτιλία τους αναγκάστηκαν να επέμβουν στα παράλια της Ιλλυρίας). Την Θαλλασινή της ορολογία  την έχει δανειστεί η Αλβανική εξ ολοκλήρου, ακόμη καί γιά τα ψάρια, από την Νέα Ελληνική καί την Ιταλική. Επομένως οι Αλβανοί, από την περιοχή που προήλθαν δεν είχαν επαφή με την θάλασσα. 

Το γεγονός πώς όλες οι αγροτικές λέξεις της Αλβανικής που έχουν σχέση με άροτρο κάι καλιέργεια είναι Σλαβικά δάνεια, μας βοηθά στο να συμπεράνουμε πως η Αλβανική μιλιώταν σε υψηλά υψόμετρα, καί όχι σε πεδιάδες. Άν το συνδυάσουμε υτό με τον γεγονός πως η Αλβανική διαθέτει πλήρες λεξιλόγιο γιά ποιμενικές εγρασίες καί αντικείμενα, με αυθεντικά Αλβανικές λέξεις (όπου κι εδώ πάλι βρίσkουμε Τουρκικές Λέξεις όπως το coban, βοσκός, που υπάρχει καί στην Ελληνική, τσομπάνης,  ή Λατινικές λόγιες λέξεις όπως το grigje, κοπάδι, που προέρχεται από την βιβλική-Χριστιανική ορολογία). 
Πρόβλημα των Ιλλυριστών είναι καί η παντελής έλλειψη αρχαίων Ελληνικών στην Αλβανική, πέρα κάποιοων φυτών που όμως κάλλιστα μπορέι να είναι καί δάνεια στην Ελληνική από την αρχαία Θρακική. 

Όλες οι Ελληνικές λέξεις στην Αλβανική είναι της Μεσαιωνικής Ελληνικής καί της Νεοελληνική κάτι μάλλον αδύνατον εάν η γλώσσα αυτή προερχόταν από την Ιλλυρική, η οποία βρίσκόταν σε άμεση επαφή με την ελληνική επί αιώνες κάι στον νότο τουλάχιστον της Αλβανίας απεροφήθη από αυτήν στά νότια της γραμμής Γιαριτσέκ. Επίσης τα Λατινικά της Αλβανικής, που αποτελούν τον κύριο κορμός της Αλβανικής γλώσσας, είναι της Ανατολικοβαλκανικής λαϊκής (vulgar) Λατινικής, καί έχουν δομική σχέση με την Ρουμανική, όχι με τα Λατινικά της δυτικής Βαλκανικής τα Δαλματικά λατινικά, όπως τα Ραγκουσιανά του Ντουμπρόβνικ, πχ, που έχουν δομική γλωσσική συγγένεια με την Ιταλική. 

O Βούλγαρος Ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος Βλαδιμίρ Γκεόργκιεφ πως η Αλβανική διαμορφώθηκε μεταξύ 4ου καί 60υ αιώνα μΧ στην περιοχή όπουη πρωτορουμανική είχε αρχίσει να δημιουργείται. Ο Γκεόργκιεφ  μάς δίνει αφοπλιστικά παραδείγματατης  κοινής ΑνατολικοΒαλκανικής γλωσσικής εξέλιξης Αλβανικής καί Ρουμανικής:

Vulgar Latin caballum 'horse' Rum. cal, Alb. kal
Vulgar Latin cubitum 'elbow' Rum. cot. Alb. kut
Vulgar Latin lucta 'struggle, fight' Rum. luptă, Arum. luftă, Alb. luftë
Επίσης ακολουθεί την γλωσσική ταύτιση της εξέλιξη των Αλβανικών από την αρχική Ινδοευρωπαϊκή κοινή μέσω της Δακο-Μυσικής στην σημερινή Αλβανική:

IE Δακο-ΜυσικήΑλβανική
e                ieje
ē(ē) > ā > oo
āā > oo
ōō > ö > ee
ūū > üy, i


IE > D.-M. ie:
Μία Δακική φυλή ονομάζεται "Βιέσσοι", αλλά μία Θρακική "Βέσσοι".
Δακική PN Diegis εκ τού IE dhegwwh-.
Δακικό όνομα ποταμού "Ιέρασος" εκ τού IE *erðs-.
Δακική λέξη dielina 'Bilsenkraut' εκ τού IE *dhel-.

IE ē > D.-M. ē > ā > o:
IE *dhēwā > D.-M. dēva > dāva > dovacf. Pulpudeva ( 4ο αιώνα π.Χ.), Buridava (1ο αιώνα μ.Χ.), Pelendova (μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ.).
IE ō > oi > ö > e:
Salmor-ude 'αλμύρα', αλμυρά λίμνη στην Μικρά Σκυθία, που στα Ελληνικά ονομαζόταν "Αλμυρίς" - 'Αλμυρά (λίμνη)' καί στα Λατινικά  palus Salameir; στην Δακική ude εκ του IE *udo(r)'ύδωρ'.
 "Πολόν-δα(υα) (2ος αιώνας μ.Χ..) > Pelendova (μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ.) εκ τού *pōl-ōm *dhewā 'Stutt-gart', cf. Aλβ. pelë 'φοράδα'.

IE ū > oi (= ü) > ü (i):
"Μύσοι" > "Μοισοί", Moesi, Mysi.

Η Εκκλησιαστική ορολογία της Αλβανικής προέρχεται από την Λατινική, κάτι που φαίνεται απίθανο εάν θεωρήσουμε πως οι Αλβανοί που βρισκόταν περικυκλωμένοι από Ελληνορθοδόξους καί ήταν καί οι ίδιοι Ελληνορθόδοξοι μέχρι που τον ερχομό των Τούρκων, που μας κάνει να υποθέσουμε πως εκχριστιανίστηκαν καί έφεραν την έφεραν την Λατινική Χριστιανική ορολογία από μέρος όπου ο καθολικισμός είχε μεγαλύτερη επιρροή από την Ορθοδοξία, κάτι πού μόνον στις απώτερες περιοχές της βαλκανικής μπορεί να συμβεί, όπως στην Τρανσυλβανία, όπου συναντώνται η Ρουμανική Ορθοδοξία με τον Ουγγρικό Καθολικισμό. 

Αυτά (καί πολλά άλλα) στοιχεία στρέφουν μελετητές σαν τον Βούλγαρο Βλαντιμίρ Γκεόργκιεφ καί Ρουμάνους γλωσσολόγους στο να μιλούν γιά αρχική κοιτίδα των Αλβανών τις δυτικές υπώρειες των Καρπαθίων ορών, όπου αρχικά, πρίν τον ερχομό των Ρωμαίων  μιλιώταν η Δακο-Μυσική. Η περιοχή αυτή, που είναι ορεινή καί άρα κατάλληλη γιά ποιμεική ζωή, είναι μακρυά από θάλασσα καί δεν προσφέρεται γιά αγροτική καλλιέργεια. Όταν οι μερικά εκλατινισμένοι Δάκες ποιμένες της Τρανσυλβανίας αναγκάστηκαν σε κάποια καμπή της ιστορίας τους να μετακομίσουν, πιεζόμενοι προφανώς από άλλους λαούς, ή απλώς αποφασίζοντας να ακολουθήσουν την τύχη τους σε  εσώτερα εδάφη της αυτοκρατορίας, πέρασαν στον αμέσως κοντινότερο χώρο που προσφέροταν γιά χειμαδιά, το Κοσσυφοπέδιο. Το γιατί κανείς Βυζαντινός ιστορικός δεν αναφέρει την μετακίνηση αυτή δεν μας εκπλήσσει μιάς καί οι Βυζαντινοί μόνον σε εχθρικούς λαούς αναέρονται, καί όχι σε κινήσεις ενός ποιμενικού πληθυσμού που τότε δεν θα έπρεπε να ήταν καί πολύ πολυάριθμος, καί σίγουρα δεν ήταν μιά τυπικά βίαια εισβολή Βασβάρων σαν αυτή των Βουλγάρων των Σλάβων ή των Κουμάτνων, αλλά μιά ειρηνική κατά βάσιν μετακίνηση ενός Χριστιανικού ποιμενικού λαού της αυτοκρατορίας. 

Δύο γλωσσολογικά σύνορα, το πρώτο αυτό που ξεχωρίζει τους Βούλγαρους καί τους Σέρβους, μας κάνει να υποψιαζόμαστε πως η περιοχή του Κοσσυφοπεδίου σαν ενδιάμεσο σταθμό των Αλβανών ποιμένων πρίν εμφανιστούν στην περιοχή του Αρβανού, βοήθησε στο να ξεκοπούν οι αρχικοί Σλαβικοί πληθυσμοί καί να διαφοροποιηθούν σε δύο διαφορετικές πλέον γλώσσες, την Σερβική καί την Βουλγαρική. 

Το άλλο σύνορο, της Γκέκικης διαλέκτου της βορείου Αλβανίας καί της Τοσκικής της νοτίου, μας κάνουν να υποθέσουμε πως με τον ερχομό τους στις περιοχές αυτές, οι Αλβανοί πάτησαν ακριβώς επάνω στό όριο της γλωσσικής γραμμής Γίρετσεκ (Jireček), που γλωσσολογικά ξεχωρίζει τις Ελληνόφωνες (Νότια Βαλκανική) από τις Λατινόφωνες (Βόρεια Βαλκανική) περιοχές της Μεσαιωνικής χερσονήσου του Αίμου, πριν την εισβολή των Σλάβων καί την κάθοδο των Αλβανών.

Παρεπιπτώντος, η ταύτιση των  δικών μας Αλβανών με τους Αλβανούς του Καυκάσου είναι ιστορικά αλλά καί γλωσσολογικά αναπόδεικτη αφού οι Αλβανοί του Καυκάσου που αναφέρει ο Στράβων στα Γεωγραφικά (ΙΑ΄ ΙV. 1-8) αλλά καί άλλοι αρχαίοι συγγραφείς (Πλούταρχος, Αρριανός, κλπ) ήταν τελείως διαφορετικός λαός, που ποτέ δεν φάνηκε να μεταπήδησε στην Βαλκανική. Άλλωστε Αλβανίες καί αλβανοί δεν υπήρξαν μόνον στον Καύκασο. Καί οι Σκωτσέζοι "Αλβανοί" είναι καί η Σκωτία Αλβανία ονομάζεται Albany. Καί πρίν εξαγγλιστε΄λι, οι ίδιοι οι Σκωτσέζοι το Γκαιλικό Αλβιών το εκλατιίνισαν σε Αλβανία - Albania, όνομα πουχρησιμοποιούσαν οι Σκωτσέζοι μέχρι καί τον 19ο αιώνα. Η Άλβανία - Albany της Νέας Υόρκης από Σκωτσέζους μετανάστες κτίστηκε καί όχι από Αλβανούς - Σκιπτάρους της Βαλκανικής.  Yπάρχουν καί στην Σκωτία τοπονύμια όπως  Bràghad Albainn καί Fàilte gu Alba. Καί ο Δούξ της Αλβανίας - the Duke of Albany, παραδοσιακά ο νεαρότερος πρίγκιπας της Βρετανίας, όπως μας διαβεβαιώνει καί ο Σαίξπηρ στο ξεκίνημα του Βασιλιά Λήρ:

Αίθουσα εν τω ανακτόρω του Ληρ.
(Εισέρχονται ο ΚΕΝΤ, ο ΓΛΟΣΤΕΡ και ο ΕΔΜΟΝΔΟΣ).
ΚΕΝΤ. Ενόμιζα ότι ο βασιλεύς ευνοούσε τον δούκα της Αλβανίας περισσότερον από τον δούκα της Κορνουάλλης.
...από την Σκωτία, την Κελτική Αλβανία, παίρνει το όνομά του, καί είναι Δούκας στην Σκωτία,  όχι στα Τίραννα. 

Το ιδιαίτερο εθνώνυμο των Αλβανών είναι Σκιπτάροι, καί η Αλβανία στην γλώσσατους ονομάζεται Σκιπερία. Στη Αλβανική εθνική ψευδομυθολογία, αυτό υποτίθεται πως σημαίνει "χώρα των αετών" καί υποστηρίζεται αντιιστορικά μάλιστα πως προέρχεται δήθεν από κάποιο "ξόανο" με δικέφαλο αετό που κουβαλούσαν οι στρατιώτες του Γεωργίου Καστριώτη . Δύο πράγματα να πούμε εδώ. Πρώτον το γεγονός πως ο στρατός του Καστριώτη δεν είχε ξόανα αλλά την Χριστιανική σημαία της Ρωμανίας,του δικέφαλου αετού του Βυζαντίου, το σύμβολο της Ευρω-Ασιατικής πόλης του Κωνσταντίνου. Μιάς αυτοκρατορίας που κυριαρχούσε κάποτε σε Δύση καί Ανατολή καί που το σύμβολό της ήταν ο Ρωμαϊκός αετός που τώρα κοιτούσε στις δύό πλευρές του Βοσπόρου, σε Ανατολή καί Δύση. 

Σκιπ (shqip) στην Αλβανική σημαίνει αλληλοκατανόηση, καί ο Γκούσταβ Μέϋερ Gustav Meyer επιχειρηματολογεί πως το Shqiptar προέρχεται από το ''shqipoj'' (το ομιλείν ευκρινώς) καί το ''shqiptoj'' (εκφέρω, προφέρω), τα οποία με την σειρά τους προέρχονται από το Λατινικό ρήμα ''excipere'', εξάγω, βγάζω, ακολουθώ.  Θεωρείται πολύ λογική  ετυμολογία σαν όνομα μιάς κοινότητας που η γλώσσα της είναι ακατανόητη σε όλους τους υπόλοιπους, όπως κατα αντισιαστολή το εθνώνυμο των Γερμανών στην Σλαβική είναι Немцы - Νιέμτσι...Μουγκοί! Καί σήμερα ακόμη το "προφέρω" στην Αλβανική λέγεται shqiptoj", το "δυνητικά προφερόμενο" shqiptue-shem καί η "προφορά" shqiptim. Το Shqiperi-Σκιπέροι (Aλβανοί) είναι όνομα που αποκτούν γιά τον εαυτό τους οι Αλβανόφωνοι μόνον στα μέσα χρόνια της Τουρκοκρατίας. H εθνικά αποδεκτή καί "πολιτικά σωστή" ψευδετυμολογία εκ τού shqiponjë - αετός "χώρα των αετών" είναι πρόσφατη, καί σίγουρα μετά την καθιέρωση του Βυζαντινού δικέφαλουτου Γεωργίου Καστριώτη σαν σύγχρονο πλέον εθνόσημο όλων των Αλβανών, ακόμη καί των Μουσουλμάνων, που ταυτίζονται τρόπον τινά κατά τα άλλα με τον Τουρκισμό καί τον Οθωμανικό ζυγό. Οι υπόλοιποι γείτονές τους πάντως συνεχίζουν να τους ονομάζουν με το Βυζαντινό-Ρωμαϊκό τους όνομα, Αλβανοί, Αρβανοί, Αρναβούτ, Αρναούτ, κλπ,  όλα παράγωγα του Λατινικού Alban.

Το Αλβανία καί Αλβανοί είναι εθνώνυμα που δόθηκαν στους Αλβανούς από τους Βυζαντινούς. Πρωτοαναφέρονται από την  Άννα Κομνηνή, στην Αλεξιάδα (1043) που μιλά γιά το Άρβανον, περιοχή κοντά στο Δυρράχιο με "κλεισούρες", "πολίχνια" καί "ατραπούς" καί ονοματίζει τους κατοίκους της Αλβανούς ή Αρβανούς κατά το αδελφός ή αδερφός, που στα 1081. Στην "Ιστορία" του, ο επίσης Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτηςθεωρείται πως είναι ο πρώτος λόγιος που πρωτοαναφέρει τους "Αλβανούς"  υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου που βοήθησαν Έλληνες της περιοχής στην στάση τους εναντίον της κεντρικής εξουσίας της Κωνσταντινούπολης στα 1043 μ.Χ. 

Αλβανών Αλβανόπολις κάι Αλμώπων Εύρωπος

Το Αρβανόν ή Αλβανόν θεωρείται γενικά  (χωρίς να είναι σίγουρο, όπως μας λέγει πιό κάτω ο Wilkes) παραφθορά του ονόματος της Ρωμαϊκής κολωνίας (στρατιωτικής αποικίας) αποστράτων λεγεωναρίων που ονομαζόταν Αλβανόπολις.  Η Αλβανική εθνομυθολογία, ώς συνήθως ταυτίζει τους Αλβανούς του Πτολεμαίου με Ιλλυρίους, καί προτείνουν γιά την Αλβανόπολη σαν πόλη μιάς άγνωστης από την ιστορία φυλής Ιλλυρίων. Τέτοια φυλή Ιλλυρίων, με το όνομα Αλβανοί, δεν αναφέρεται πουθενά καί η ταύτισή τους προδίδει τουλάχιστον προχειρότητα, άν μη άλλα κίνητρα σε όσους την προτείνουν. Ο Πτολεμαίος αναφέρει στην Αλβανόπολη, καί στους κατοίκους της ώς Αλβανούς (Αλβανών - Αλβανόπολις), όπως λέμε Αθηναίων - Αθήναι, Θεσσαλονικέων - Θεσσαλονίκη. Το αυθαίρετο της ταύτισης των κατοίκων της Αλβανόπολης με κάποια υποθετική  "Ιλλυρική φυλή" φαίνεται όταν από άλλα παραδείγματα αποδείξουμε πως η ταύτιση δεν έχει σχέση με εθνικότητα αλλά με το όνομα απλώς των κατοίκων. Ο Πτολεμαίος πχ, αναφέρει τα "εθνικά" Ακαρνάνων με την πόλη Αστακό, Λοκρών Οζολών με Ναύπακτο, Θεσσαλών την πόλη Ύπατα ή επίσης Αλμώπων με την πόλη Εύρωπο. Δεν μας λέγει εάν οι Θεσσαλοί ή οι Άλμωπες ή οι κάτοικοι της Λοκρίδος ή της Ακαρνανίας είναι Έλληνες, ή οτιδήποτε άλλο, αυτο το γνωρίζουμε από άλλες πηγές. Ούτε αναφέρει πουθενά καί ουδεμία νύξηκάνει γιά  την εθνικότητα των "Αλβανών" της Αλβανουπόλεως. Ο Πτολεμαίος είναι γεωγράφος, όχι ιστορικός, καί απλώς μας δίδει το όνομα της περιοχής ή των κατοίκων, το όνομα της πόλης καί το γεωγραφικό μήκος καί πλάτος. Τα υπόλοιπα είναι είτε εκ του πονηρού ή εκ της αγνοία, είτε εκ του συνδυασμού των δύο. 

Τι σημαίνει όμως Αλβανία; Η ετυμολογία της λέξης Αλβανία είναι γνωστή καί δεν έχει σχεση ούτε με την Αλβανική ούτε με την Ιλλυρική. Στο μεγάλο Ινδοευρωπαϊκό λεξικό του Ποκόρνυ, βρίσκουμε το λήμμα albho- (*hele-bho-), που σημαίνει "λευκό".  Το albho- μας δίνει το Χιττιτικό al-pa-áš (alpas) "σύννεφο",  τα Λατινικά olor  "κύκνος", alburnus (Ελληνικά αλβούρνος ή λευκίσκος, κοινώς "ασπρόψαρο", albarus "λεύκη", albūcus "ασφόδελος", το Αρμενικό Arm. aɫauni  "περιστέρι" (= "λευκό" πουλί), το Λιθουανικό al̃vas καί Ρωσσικό ólovo, "λευκοσίδηρος" καί τα δύο , αλλά καί τα Ελληνικά ἔλαφος (αρχικά το ελάφι με "λευκα στίγματα"), η δερματική πάθηση αλφός "λευκή τις παραλλαγή εν τω σώματι" κατά τον Ησύχιο, αλφιτόχρους, "λευκή", το δένδρο αλφινία"λεύκη", αλλά καί η Ομηρική αλφίτου ακτή, καί έλφιτα "κριθάλευρα ή σιτάλευρα" (="λευκή" σκόνη), πάντα κατά τον Ησύχιο, όπως καί το λήμμα αλφούς, "λευκούς", ή "λευκάς" κατά τον ίδιο.

Η Ινδοευρωπαϊκή ρίζα albho- μας δίνει επίσης ονόματα ποταμών, με την έννοια "ασπροπόταμος - λευκά νερά" όπως τοΓερμανικό όνομα του ποταμού Elbe (Λατινικά Albis, Albia, από το Γερμανικό *Alƀī, γενική Alƀiōz =). Τα Γαλλατικά υδρώνυμα Albis καί Albā, το Λατινικό Albula, καί στα καθ΄ ημάς ᾽Αλφειός στην Πελοπόννησο καί στην Σικελία Αλαβών κατά τον Στέφανο Βυζάντιο που συνεχίζει "έστι καί ποταμός Άλβας, ο νύν Τίβερις". Άλβα "λευκή" είναι καί "πόλις της Ιταλίας, ήν έκτισαν οι από του Λαυυινίου Λατίνοι, Τρώες όντες. έστι δ΄η Άλβα καθ΄ Ελλάδα λευκή...", καί συνεχίζει ο Στέφανος Βυζάντιος: "...λέγεται καί Άλβη. ο πολίτης Αλβανός, ώς καί οίνος Αλβανός ηδύς τε καί καλός. λέγεται καί Αλβανός εν Ιταλία τόπος εν ώ ιεροποιείαι εγένοντο, καί λίμνη Αλβανίς" Καί μας πληροφορέι επίσης πως "έστι καί Άλβη πόλις Κρήτης, το εθνικόν Αλβαίος, ώς Θηβαίος", όπως επίσης καί η γνωστή "Αλβανία, χώρα προς ανατολικοίς Ίβηρσιν" δηλαδή την Καυκάσια Αλβανία δυτικά της Καυκασίας Ιβηρίας (Γεωργίας). Υπάρχει γιά να τελειώνουμε με τον Στέφανο Βυζάντιο καί "Αλβίων, νήσος Πρεττανική...το εθνικόν Αλβιώνιος". Η τελευταία αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από την Γηραιά Αλβιώνα, των Κελτών της Βρεττανίας, από το κατάλευκο των ασβεστολιθικών βράχων της όπως αυτή φαίνεται από την ευρωπαϊκή πλευρά.

Η Ινδοευρωπαίκή ρίζα albho- συναντάται καί στην πάθηση των albino, albinism, στην Ελληνική αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια, στο άλμπουμ φωτογραφιών που προέρχεςται από την Λατινική λέξη albus ππου αρχικά σήμαινε λαυκή επιφάνεια γιά γραφή αλλά αργότερα πήρε την έννοια του καταλόγου. Βρίσκεται επίσης στο όνομα Άλπεις, τα πάντοτε χιονισμένα Λευκά όρη, αλλά καί  στους ηφαιστιακούς λόφους έξω από την Ρώμη με το λευκό, ηφαιστιακής τέφρας χώμα που παράγει "οίνον ηδύ", όπως μας είπε ο Στέφανος Βυζάντιος. Εκεί βρίσκουμε καί την πόλη Αλμπάνο του Λατίου - Albano Laziale, το βουνό Aλμπάν - Mons Albanus καί την λίμνη Αλμπάνο - Lago Albano, που έχουν διατηρήσει τα "λευκοχώματα" ονόματά τους από την πρό-Ρωμαϊκή ακόμη εποχήτότε που στην Αλβα Λόνγκα- Alba Longaζούσαν οι Ιταλιώτες (original, όχι "μαϊμού" Ιλλύριοι) Αλβανοί - Albani. "Άλβα δε Λόγγαν, ετέραν πόλιν έκτισαν, από της χοίρου", μας λέγει ο Δίων ο Κάσσιος ξεκινώντας την Ιστορία του, "τουτέστι Λευκήν Μακράν. Καί το εκείσε όρος Αλβανόν εκάλεσαν ομοίως....Μέχρι τούτου τα περί Άλβης καί Αλβανών".

Επιστρέφουμε τώρα στην Αλβανόπολη καί την καθ΄ημάς Αλβανία, καί στους Ρωμαίους Λεγεωνάριους που υπηρετούσαν έξω από την Ρώμη, στην περιοχή των ηφαιστιακών λόφων πού λόγω του λευκού τους χρώματος ονομάζονται Αλβανοί λόφοι, οι Colli Albani. 

Η εξήγηση του ονόματος  της Αλβανόπολης επομένως είναι πολύ απλούστερη από το να πάμε στον Καύκασο και  στην Αλβανόπολη του Καυκάσου ή να ψάχνουμε γιά κάποια κατά φαντασίαν Ιλλυρική φυλή που ονομαζόταν "Αλβανοί". Άλλωστε η Αλβανόπολις δεν αναφέρεται παρά στα 150 μΧ, καί καμία μνεία της δεν γίνεται πρίν, άρα τα περί Ιλλυρίων είναι παντελώς αστήρικτα! I repeat it:  αστήρικτα!

Αλβανοί καί Αλβανίες Σκωτίας, Ισπανίας, Καυκάσου, Ιταλίας, Ιλλυρίας...
Γνωρίζουμε ότι οι Ρωμαίοι
ίδρυσαν πολλές αποικίες, coloniae στην ΙλλυρίαΗ Albanopolis είναι σχεδόν βέβαιο πως είναι είναι μία από αυτές. Οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι, που αρχικά αποτελούσαν  φρουρά του Λατίου, καί συγκεκριμένα στην περιοχή των Αλβανών λόφων (ακόμη ονομάζονται colli Albani από τους Ιταλούς) της Ρώμης, όταν απεστρατεύθηκαν στάλθηκαν στην Ιλλυρία.  Γνωρίζουμε πως δεν ήταν Ιλλύριοι, από το γεγονός πως ο Δίων ο Κάσιος (75.2. 6) μας διαβεβαιώνει  πως η λεγεώνα που στρατωνιζόταν στο Άλμπανουμ  μόλις επί Σεπτήμιου Σεβήρου, στα 193μΧ (πενήντα χρόνια μετά την αναφορά του Πτολεμαίου) απέκτησε Ιλλύριους Λεγεωνάριους (που έκαναν μάλιστα άσχημη εντύπωση στους Ρωμαίους με τις χονδροκοπιές καί τους γλωσσικούς βαρβαρισμούς τους), ενώ πρίν μόνον λεγεωνάριοι επιστρατευμένοι από την Ιταλία την Ισπανία, το Νόρικουμ (σημερινή Αυστρία)  καί την Μακεδονία υπηρετούσαν στους στρατώνες του AlbanumΣτους απόστρατους λεγεωνάτιους του Albanum δόθηκε η συγκεκριμένη περιοχή της Ιλλυρίας γιά να ιδρύσουν  κολωνία (στρατιωτική αποικία) και να βιοπορίζονται καλιεργώντας τα κτήματα που τους παρεχώρησε το κράτος, σαν συνταξιοδότηση (όπως γινόταν με όλους τους Ρωμαίους λεγεωνάριους αποστράτους).Οι Ρωμαίοι δεν θα είχαν στείλει Ιλλυριούς ως άποίκους στην Ιλλυρία.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί αμέσως μόλις έλθουμε στην περίφημη επιγραφή όπου αναφέρονται υποτίθεται  οι Ιλλύριοι Αλβανοί. Oλοι αναφέρονται σ΄αυτήν αλλά κανείς δεν την παρουσιάζει. H επιγραφή που βρέθηκε στα Σκόπια καί αναφέρει την Αλβανόπολη, παρατίθεται εδώ, καί αναφέρεται στον τάφο του Θρακικής καταγωγής, όπως θα δούμε, Πόσιδος Μεστύλου  (Posís Mestylu) καί της (εν ζωή ακόμη όταν στήθηκε το τάφος) αδελφής του, της Φλαυϊας Ντέλους Μουκάτης (Flavia Delus Mucati):

Regions : Upper Danube : Moesia Superior IMS VI 143

Moesia Sup. (SE) — Scupi (Skopje): Gorno Solnje — late 1st c. AD

Posís Mes-
tylu f(ilius) Fl(avia)
Delus Mu-
cati f(ilia) dom(o)
ịp̣sạ Dẹlụs
— — — —]
Ποσίς Μεσ-
τύλου υ(ιός) Φλ(αύια)
Δέλους Μου-
κάτη θυγάτηρ 
εξ Αλβανουπόλεως
η Δέλους ιδία

Με μιά ανάλυση των ονομάτων θα δούμε πως το Flavia είναι φυσικά Λατινικό, άρα μιλούμε γιά Ρωμαία πολίτη. To Posis - Πόσις  είναι είτε Θρακικό είτε Ελληνικό, καί συνάδει με το Ινδοευρωπαϊκό Πότις που στην Ελληνική τουλάχιστον απαντάται στα Ποσειδών, δεσπότης, Δέσποινα, Πότνια, οικοδεσπότης κλπ. Απαντάται καί σαν Πόσσης ή Πόσσεις, καί σε τάφο Θράκα /Δάκα Ιππέα από το χωριό Saraiuτης Κωνστάντζας (Ρουμανία):

Άττας Πόσσει
Ζών εαυτώ καί
συμβίω Μάμμα
Θυγατρί ζή
σασα έτη ζ΄
την στηλείδα 
(Moesia Inferior (Romanian Section) and Dacia, Volume 74, Part 4, σελ 54-55, Nubar Hapartumian).

Το Mucatis είναι καθαρά Θρακικό, που συνάδει με τα Θρακικά Mukakakaes, Mukatralis, Mukazeras, Mukakenthos, Mukaporis, Mukazenis, Mukaboris, Mukabur, Mukaburis Mukas, Mukos, Muka (Muca), Mokas, Moca, Mokkas, Mokkos, Mokkus, Mukazeis, Mukases, Mucasis, Mukasos, Mukalas, Muccala, Mucalus, Mokasokos, Mukaboris, Mukabur, Mukaburis, κλπ (Ezikyt na Trakite - Η γλώσσα των Θρακών) του Ιβάν Ντουριντάνωφ, Σόφια, 1976). Το Mestylus, παρά την Λατινική του κατάληξη είναι επίσης Θρακικό που φωνητικά επιβιώνει στο (Θρακικό)  όνομα του χωριού Mέστη, της Ροδόπης, κοντά στην Κομοτινή, αλλά καί στο Βουλγαρικό (αρχικά Θρακικό) όνομα του ποταμού Νέστου: Μέστα - Mesta - Места.

Το Delus, μπορεί να είναι μάλλον Θρακικό, αλλά καί Ιλλυρικό να είναι σίγουρα δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο ύπαρξης Αλβανών. Το μόνο σίγουρο είναι πως προέρχεται από τάφο   Θρακικής καταγωγής Αλβανουπολιτών Ρωμαίων. 

H Αλβανόπολις χάθηκε με το πέρασμα των χρόνων (άλλωστε μικρή κώμη πρέπει να ήταν, καί ο Στέφανος Βυζάντιος που μας δίνει χιλιάδες όσες μιρές καί μεγάλες πόλεις και χωριά σε όλη την γνωστή Οικουμένη της αγνοεί στα μέσα του 6ου Αιώνα μχ.) καί απ΄ότι φαίνεται μόνον το όνομά της παρέμεινε, παρεφθαρμένο κι αυτό, σαν Αλβανόν ή Αρβανόν (σύμφωνα με την γλωσσική μεταλλαγή του "λ" καί "ρ" κατά το αδεΛφός-αδεΡφός, όπως προαναφέραμε). Πάντως κατά τον σοβαρότερο αναλυτή της Ιλλυρικής Ιστορίας τον Γουϊλκες, ούτε κάν αυτή η ταύτιση δεν είναι σίγουρη ("We cannot be certain that the Arbanon of Anna Comnena is the same as Albanopolis of the Albani, a place located on the map of Ptolemy" -  Wilkes, J. J. The Illyrians, 1992page 279). Καί εν πάσει περιπτώσει το Αρβανόν της Άννας Κομνηνής καί του Ατταλιάτη δεν αναφέρεται σε πόλη αλλά σε περιοχή. Παρεπιπτώντος καί ο δικός μας ο γνωστ'ος γλωσσολόγος Γεώργιος Μπαμπινιώτης αμφιβάλει γιά την γλωσσολογική συνάφεια κάι προέλευση του Αρβανόν με την εξαφανισμένη παλαιόθεν άλλωστε Αλβανόπολη, άν καί δέχεται σαν σίγουρη την προέλευση του Αρβανίτης καί Αλβανός από το Αρβανόν. 

Καί κάτι γιά τους Ρωμιούς Αρβανίτες. Επειδή πολλοί στην Ελλάδα αρνούνται να διαβάσουν ιστορία καί προσπαθούν να δημιουργήσουν τα δικά τους ψευδομυθοκατασκευάσματα όπως καί οι Αλβανοί καί Σκοπιανοί αντίστοιχα, πέφτουν στην παγίδα του να ταυτίζουν το γλωσσικό ιδίωμα με την εθνότητα. Όπως ο Έλληνας που ασπάστηκε τον Μουσουλμανισμό θεώρησε τον ευατόν του Τούρκο, παρά την Ελληνική του καταγωγή, έτσι καί οι Χριστιανοί Αρβανίτες ταυτίστηκαν με την Ρωμιοσύνη καί θεωρούν εαυτόν Έλληνες, σίγουρα 100% πιό Έλληνες πχ από τους εξισλαμισμένους Τούρκους Ελληνικής καταγωγής. Το ίδιο ισχύει καί γιά τους Σλαβικής,  Ιταλικής, Εβραϊκής, Αρμενικής  ή άλλης καταγωγής Έλληνες, γιά να μήν πάμε πιό παλιά, στους Πελασγικής, Ετεοκρητικής, Συριακής, Περσικής, Φρυγικής, Περσο-Καπαδοκικής, Αιγυπτιακής, Θρακικής, Λατινικής καί άλλους Έλληνες. 

Οι νότιες παρυφές της Ιλλυρίας - σημερινή Αλβανία ήταν εν πολλοίς είτε παλαιόθεν Ελληνική ("Παλαιά Ήπειρος") ή Εξελληνισμένη  ("Νέα Ήπειρος" καί "Ελληνική Ιλλυρία" ) κατά την Ρωμαίκή περίοδο περιοχή, πρίν τον ερχομό των Σλάβων καί των Σκιπερίων Αλβανών, όπως ενδεικνύουν καί τα ονόματα των Ρωμαϊκών επαρχιών.
Μπορεί η ιστορική πραγματικότητα να βγάζει κάποιους κάποιους αυτοχθονιστές καί άλλους πιστούς της αιματικής καθαρότητας έξω από την βρεφική αιώρα τους, αλλά θα πρέπει σε κάποια φάση να αρχίσουμε να ξεπερνούμε  τις βρεφικές μας εθνανασφάλεις. Όπως οι Αρβανίτες της Ελλάδας πρέπει να θεωρηθούν μίγμα ντόπιων Ελληνόφωνων στοιχείων με εισερχόμενους κατά τον ύστερο Μεσαίωνα Αρβανιτόφωνες Ρωμιούς Δακο-θρακικής καταβολής, έτσι καί οι περισσότεροι θεωρούμενοι σήμερα Αλβανοί της Βορείου Ηπείρου είναι μίγμα ντόπιων Ηπειρωτών Ρωμιών Ελληνικής καταγωγής, με  Δακοθρακικής καταγωγής ποιμενικούς νεοφερμένους κατά τον 110 αιώνα πληθυσμούς. 

Τελειώνοντας, η ταύτιση της αρχαίας Αλβανόπολης με το σημερινό Zgërdhesh είναι τουλάχιστον αυθαίρετη, ίσως καί πολιτικά επιβληθείσα γιά προφανείς εθνικοτουριστικούς λόγους. Πρώτον, το πιό πιθανόν είναι να πρόκειται γιά Αρχαία Ελληνική αποικία αφού στις ανασκαφές βρέθηκε μαρμάρινο άγαλμα της Αρτέμιδος. Δεύτερον, δεν θα μπορούσε να είναι η Αλβανόπολη αφού σύμφωνα με τους ίδιους τους αρχαιολόγους η πόλη αυτή  εγκαταλήφθηκε  τριακόσια πενήντα ολόκληρα χρόνια πρίν ιδρυθεί η Ρωμαϊκή κολωνία Αλβανόπολις ("The city seems to have flourished for 300 or 400 years before being largely abandoned in the 2C BC"- http://albania.shqiperia.com/kat/m/shfaqart/aid/2285.html). Το σίγουρο είναι πως το λήμμα "Αλβανοί" της Αλβανουπόλεως του  Πτολεμαίου είναι δηλωτικό ονομαστικό  πολιτών πόλεως καί όχι εθνώνυμο "Ιλλυριών". Επαναλαμβάνω πως από πουθενά δεν συνεπάγεται καί πουθενά δεν αναφέρεται πως οι κάτοικοι της Αλβανουπόλεως ήταν έθνος κάι μάλιστα Ιλλυρικό.  Στην περιοχή αυτή της Μακεδονίας ζούσαν Έλληνες άποικοι, 'Ελληνες Μακεδόνες, Φρύγες, Ιλλύριοι, Θράκες καί Ρωμαίοι άποικοι.  Εξυπακούεται πως κανένα κανένα σταθερό σκηνικό Αλβανικής αυτοχθονίας δεν μπορεί να στηθεί πάνω στο όνομα πόλης με άπειρα Αλπικά, Αλφικά, Αλμπικά καί άλλα συναφή "Αλβανικά" συνώνυμα σκορπισμένα σε όλα τα μήκη καί πλάτη της Ινδοευρωπαϊκής παρουσίας ανά την Ευρασία. 

Μιλτιάδης Ηλία Μπόλαρης, Σικάγο

Σημείωση - Το παρών κείμενο δεν είναι τελικό. Η συγγραφή του συνεχίζεται μέσα από ανανεώσεις, αναθεωρήσεις καί διορθώσεις.
Οι παρατηρήσεις, οι διορθώσεις καί τα σχόλια όλα ευπρόσδεκτα. Οι ύβρεις όχι.

Γιά περισσότερο διάβασμα, το καλύτερο άρθρο είναι τό "The Position of Albanian" του καλύτερου αναμφισβήτητα μελετητή-ερευνητή της Αλβανικής γλώσσας διεθνώς, του Ινδοευρωπαϊστή γλωσσολόγου καί κοσμήτορα επί σειράν ετών της Σχολής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Σικάγου, Έρικ Χάμπ, γνώστη 32 γλωσσών, τον οποίο είχα την ευτυχία να γνωρίσω. http://groznijat.tripod.com/balkan/ehamp.html
Eπίσης Το άρθρο του Βλαδιμίρ Γκεόργκιεφ "The genesis of the Balkan Peoples",
Vladimir Georgiev (The Slavonic and East European Review 44, no. 103, 1960, pp. 285-297),  http://groznijat.tripod.com/vg/vg.html
Τέλος καί εδώ βρίσκονται αρκετές πληροφορίες, σε Ελληνική μετάφραση (έστω καί κακής ποιότητας, πάντως κατανοητή): Η Καταγωγή των Αλβανών